
เจ้าลูกชาย
เป็นไง ดองครบเดือน กะลังหวานหอมกลมกล่อมได้ที่เชียวเนอะ
อยากบอกว่ามีเรื่องมากมายที่จะเล่าแต่ไม่ได้เล่าในนี้
ไม่ขอแก้ตัว แม่เองแหละ ที่ดอง
มัวแต่ติดธุระบิท อุอุ
ไม่หรอก ล้อเล่น แต่ก็มีส่วน 555
เอ้า...ว่าเรื่องของเรา
เรื่องเก่าข้ามไปก่อน เอาเรื่องปัจจุบันก่อนนะ กำลังไฟแรง
เริ่มด้วย ธีร์เดินไปแล้ว เกือบ 3 ก้าว แบบฟลุ๊คๆนะ
ก็แหม..เด็กหัดเดิน
เล่นซ่อนหา (แบบมีชั้นเชิงมากขึ้น) คือประมาณว่าทำเป็นนิ่ง แอบมอง
พอซักพักตัวเองพอใจก็โผล่ออกมาเอง ไรเงี๊ยะ
เล่นไล่จับกับแม่ แบบคลานไล่กัน
กรี๊ดดดดด ส่งเสียงแสดงอารมณ์
กวักมือสปีดคนอุ้ม บ๊ายบาย
แย่งพี่อินกินนมเปรี้ยว!!!
และก็...
โกนหัวแล้วคร๊าบบบบบบบบบบ

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ซะที แม่โกนเอง เก่งไม๊
เก่งเนอะ เกลี๊งเกลี้ยง

เรื่องต่อมาเป็นเรื่องของอิน
รวบรัดตัดความเข้าสู่เรื่องของหัวข้อไปเลย เรื่องอื่นค่อยเล่า
อินน่ะ เดี๋ยวนี้ไม่ธรรมดา ขอบ่นหน่อยเหอะ
รู้มาก เวลาทำให้ชื่นใจก็แบบแม่นี่ลืมโลกไปเลย
แต่เวลาป่วน เวลาร้าย แม่ก็ลืมโลกไปเหมือนกัน

ตอนเย็นมีเรื่องระทึกขวัญ
ขณะเขียนนี่แม่ยังเครียดอยุ่เลยนะนี่
อินนั่งกินพิซซ่าคนเดียว ขณะที่แม่ยืนอุ่นข้าวน้องธีร์อยู่ใกล้ๆ
แม่แว่บหันไปหา
อินกำลังเอามือล้วงๆคออยู่ ประมาณว่ามีอะไรติดคอ
แม่รีบดยนของ เข้าไปหา เอานิ้วล้วงเข้าไปในคออิน
จะล้วงคอให้ จะควานออกให้
วินาทีนั้น ประสาทแล้ว
มันโกลาหล อินร้อง น้ำตาไหล มีเลือดติดนิ้วแม่ออกมา
คาดว่าเป็นเล็บแม่บาดข้างในคอลูก
ตอนหลังพาลูกไปบ้านปาก ดื่มน้ำ อินบอกเจ็บคอ
แม่ให้อ้าดู ก็เห็นเป็นแผล
ใจแม่จะขาด
แม่ทำผิดรึเปล่า สงสารลูก ลูกเจ็บ
แต่ถ้าตอนนั้นไม่ล้วงลงไปจะทำไง
ถึงล้วงลงไปไม่น่าจะต้องทำให้ลูกเป็นแผล
เครียดมาก จิตตกดำดิ่งสุ่ห้วงใกล้บ้า
สงสารลุก กลัวด้วย
สรุปว่า
พอกันที่(ไอ้)พิซซ่า ถ้าลูกข้าจะกิน
ข้าจะทำให้ลุกข้ากินเอง
หั่นเป็นชิ้นเล้กๆ ไม่กินแล้วเดอะพิซซ่า
ไม่ได้โทษนะ แต่เครียดน่ะ
ซื้อไปให้ลูกค้าอย่างเดียวพอ อินจะกินแม่ทำให้เอง
จบข่าว

ป.ล.
ขณะเขียนก็จิตตก มาeditคิดเรื่องนี้ก็ยังตกอยู่ นอนก็ไม่สนิท แบบตาค้าง
จะว่าบ้าก็ได้ ก็ใจคนเป็นแม่
ป.ล. 2
ไว้คราวหน้าจะมาอัพแบบระรื่น วันนี้มาจ่มตอนจบมากไปหน่อนน้อ
เช่นเคย
ร๊ากลูกทั้งสองสุดๆ
(อ่านดูก็รู้)

อันนี้แถม นานๆถ่ายที
^^


